zondag 27 februari 2011

Vakantie Florida 2011

Na anderhalf jaar niet op vakantie geweest te zijn, waren we écht toe aan wat ontspanning en mooi weer. Deze keer kozen wij voor Florida, want dat is wat ons betreft de beste plaats in de USA waar we nog niet geweest zijn en de meeste kans op goed weer hebben! We gaan korter als normaal, want wellicht dat we dit jaar nog een keertje weggaan...

Veel leesplezier met ons reisverslag!

(Map from internet)

donderdag 24 februari 2011

Dag 1 zondag 6 februari 2011

Eindelijk is het dan zo ver. Florida, here we come!

De koffers gepakt, huis aan kant en op naar Schiphol. We gaan al een uurtje later van huis want onze vlucht is al vertraagd volgens de Schiphol website. Op Schiphol gaat alles vlot. We zijn zo door de douane en we halen nog even wat te eten.

Om 13.30uur beginnen ze met boarden en rond 14.00 zitten we op onze riante plekken in het vliegtuig. We hebben stoelen met extra ruimte gekocht en dat is wel lekker. Sebastiaan kan zelfs helemaal lang uit zitten. Maar de stoelen zelf lijken wel houten planken. Wat een slechte stoelen. Uiteindelijk zitten we met een deken en een kussentje in onze rug om het een beetje dragelijk te maken.
De vlucht loopt goed. Lekker gegeten voor de verandering. Het duurt alleen allemaal zo lang.
Pppfff. De captain vertelt ons al dat de vlucht langer duurt als normaal door de harde wind en het slechte weer boven de USA. We vermaken ons met spelletjes en tv kijken op onze home entertainment sets. Rond 19.00 uur lokale tijd landen we dan eindelijk in Atlanta voor onze overstap naar Orlando.

En zoals gebruikelijk in de USA duurt het weer een eeuwigheid bij de immigratiedienst. Echter gaat dit wel een probleem worden als we de overstap niet kunnen halen... Rond 20.00 zijn we eindelijk klaar bij de immigratiedienst. Nu als een speer naar de bagage en dan naar de douane. Ook hier weer lange rijen. Dat wordt nog spannend allemaal. Gelukkig gaat die wel snel allemaal, maar we moeten nog helemaal naar de andere kant van het vliegveld. We nemen de trein naar onze pier. Het is 20.20. Rennen dus want de vlucht gaat om 20.30... En natuurlijk is onze gate aan het einde van de eindeloze gang...

Maar we zijn nog nét niet te laat. Helemaal buiten adem komen we op de gate aan. We zijn de laatste die instappen. De stewardess regelt nog 2 stoelen naast elkaar voor ons en weg zijn we. De vlucht duurt maar een uurtje. Er is wel een beetje turbulentie onderweg. We krijgen nog een drankje en om 21.45 zijn we in Orlando Florida. We halen de koffers op en bellen het motel. Die stuurt de gratis pendelbus om ons op te pikken.We hoeven niet meer door de douane, als we onze koffers hebben, kunnen we zo naar buiten.

We hadden al in Nederland deze overnachting bij Days Inn geboekt, na ongeveer 15 minuten stappen rijden zijn we onze kamer in en we storten ons op het bed. We zijn versleten!

Dag 2 maandag 7 februari 2011

Onze eerste nacht in de Day's Inn zit er op. We hebben redelijk geslapen, maar dat is geen verrassing als je bijna 24 uur in touw geweest bent. We gaan ontbijten in het motel. Eerst boeken we nog een extra nacht bij in het motel. Het ziet er allemaal wel netjes uit en we kunnen hier vandaan wat dingen bezoeken. Ook regelen we de shuttle om naar het vliegveld te gaan om de auto op te halen.

Cynthia verheugde zich al op de kaneelbagels bij het ontbijt. Maar die blijken ze niet te hebben hier. Helaas moet ze het doen met boterhammen. Het ontbijt is niet heel uitgebreid, maar ze hebben lekker vers brood, wafels en diverse soorten beleg en roerei.
Na het ontbijt gaan we naar de kamer om alles op te ruimen en we vertrekken met de shuttlebus naar het vliegveld.

Bij Avis halen we onze huurauto op. Na de gebruikelijke papieren gaan we naar de parkeergarage. Hier staat onze witte bolide al klaar. Het is een Nissan Versa. Zo'n beetje de kleinste auto die ze hebben staan. We lopen hem even na, hangen de TomTom erin en we vertrekken naar de Florida Mall.
Op weg naar de Mall genieten we alweer van het rijden hier. Zo rustig en zonder al die stress die je bij ons hebt.

Bij de Mall aangekomen, is het nog rustig. We kijken lekker rond hier en daar en kopen wat kleren voor Sebastiaan. We kijken bij de Apple Store voor een Ipad. Die staat op Cynthia haar verlanglijstje. We kopen hem nog niet want dan lopen we er maar mee te slepen. Ook kijken we bij de M&M shop. Ongelofelijk hoeveel “troep” ze hebben met M&M erop. Bij Sears vindt Sebastiaan een mooie kast voor in de garage maar ja, hoe krijg je hem mee...?

Voor de lunch nemen we een broodje bij de Subway en Cynthia haalt een smoothy.Er zitten wel 20 eetgelegenheden naast elkaar in de Mall. Onbegrijpelijk dat die allemaal kunnen blijven bestaan.

We hebben de Mall wel gezien. We rijden naar de Target om even te kijken. De Target is een soort Hema. Daarna gaan we richting een grote Flea Market. Op weg daar naar toe, komen we ook langs de grootste MacDonalds van de wereld. Tenminste dat is wat de folder zegt. Van buiten is de Mac inderdaad heel groot. Maar van binnen blijkt ook wel waarom. Er zit niet alleen een Mac, maar ook een ander restaurant en een hele grote speelhal. Ja zo kunnen wij dat ook natuurlijk...

We rijden naar de 192 Flea Market in Kissimmee. Alles onderweg is toeristisch. We zitten natuurlijk bij alle grote parken in de buurt zoals DisneyLand. Overal zijn motels, giftshops, kleine pretparken en restaurants. Niet echt waar wij van houden...
De Flea Market is een verzameling gebouwen waarin allemaal kleine winkeltjes zitten. Het is net zoiets als de Darling Market in Rijswijk. Er is niet zo veel te vinden. Een hoop souvenirs. We kopen er alleen een paar zonnebrillen want die zijn we vergeten mee te nemen. En de zon is er nu door gekomen en de temperatuur loopt direct op.
Een eekhoorn vermaakt ons nog even op de parkeerplaats waar veel eikebomen staan. Het zijn andere eikebomen als bij ons, het lijkt wel alsof de eikels erin op de BBQ gelegen hebben, ze lijken wel verbrand...
.
We gaan naar een Wall-Mart. Die zit naast de Flea Market en we willen nog wat spullen kopen. We hebben onder andere een kleed nodig om over de bagage in de kofferbak te leggen. Want er zit geen hoedenplank in en je kan dus zo alles zien liggen. We vinden hier ook eindelijk een nieuwe laptop trolley voor Sebastiaan. Deze is tenminste betaalbaar.

Na de Wall-Mart houden we het voor gezien. We zijn moe en rijden terug naar het motel. De lucht is donker geworden en de wind neemt toe en de temperatuur is flink gedaald. Zouden er dan toch die zware buien komen die ze voorspeld hadden? Kennelijk wel want er wordt zelfs een weeralarm afgegeven i.v.m zware regen en wind op de radio en tv. Nou we zien wel. We zijn nu in ieder geval lekker in het motel.

Cynthia zoekt op het internet of er nog ergens een Texas Roadhouse in de buurt is want daar eet Sebastiaan altijd graag. Maar helaas niet. Dan moeten we een paar uur rijden. We gaan dan maar dineren in het restaurant bij het hotel. Het eten is er wel aardig. Alleen ergeren we ons aan een gast die via zijn telefoon naar een partij schreeuwmuziek zit te luisteren. Nou ja, je kan het niet eens muziek noemen. Het lijkt wel of er een machine aan het vastlopen is...Het nodigt dan ook niet uit om na het eten lekker te blijven zitten. We gaan maar terug naar de kamer. We kijken nog wat tv, maar om 21.00 gaan we echt slapen. We kunnen niet meer wakker blijven. De man met de hamer komt langs...

Dag 3 dinsdag 8 februari 2011

Het slapen ging redelijk de tweede nacht hier. Zijn wel vroeg wakker geworden. Het is koud hier, maar net boven de 10 graden en dat is ongebruikelijk hier. Iedereen heeft het er over. We gaan lekker ontbijten en daarna ruimen we alles op en checken uit. We gaan zuidwaarts. We stellen de TomTom in op Key West en we zien wel hoe ver we gaan komen.

Op naar de warmte.

We rijden natuurlijk via de tolvrije wegen en rijden veel binnendoor. Op eens ziet Cynthia een sinaasappelboom staan bij iemand in de voortuin en dan zien we langs de weg hele sinaasappel plantages. Toch een teken dat het hier warmer moet zijn. Echter er waait nog steeds een koude wind. We zien soms mijlen bijna niemand. Hele verlate stukken weg voor en achter ons. Wij rijden langs mooie natuur met veel palmbomen maar ook langs moerassige gebieden.

Op een gegeven moment komen we weer bij de Interstate. Die nemen we dan weer om wat sneller naar beneden te gaan. We zien een grote truckstop en we stoppen natuurlijk even om te kijken. Er zijn niet zo veel trucks. We kijken nog even bij de wasstraat. Hier is het wel druk maar Sebastiaan mag er niet binnen kijken. Mag niet van de baas. Geeft niet, we maken nog wat foto's en we nemen een banaantje mee uit de shop voor de vitaminen.

We lassen verder op de Interstate 95 nog een pauze in op één van de mooie rest areas die ze hier hebben.
Een rest area is een parkeerplaats met een groot gebouw erbij met toiletten en bankjes enz om echt even lekker uit te rusten. Alles wordt heel netjes bijgehouden en het ziet er allemaal heel mooi en schoon uit. We pakken hier weer een coupon boekje om een goedkope slaapplaats te vinden.


We rijden nu naar Miami. Hier wordt erg druk op de snelweg. We slingeren met de TomTom langs de stad en we hebben al weer een tank leeg gereden. We gooien hem weer vol bij 1 van de vele pompstations. Onbegrijpelijk dat al die pompstations kunnen blijven bestaan. Iedere km zit er wel één.

Sebastiaan spot de eerste Hotrod en die moet natuurlijk op de foto. Verder rijden er hier heel veel foute auto's rond. Wat bedoelen we; gewone stationwagens en MPV's met hele grote chrome velgen en super dunne banden. Vooral de Hispanics en Afro-amerikanen zijn hier helemaal gek van. Meestal ziet zo'n auto er niet uit.

We rijden verder zuidwaarts. We besluiten om niet tot Key West door te rijden. Dat is nog te ver voor vandaag. We gaan op één van de andere eilanden een slaapplaats zoeken. Als eerste rijden we naar een resort op Key Largo. Hier hebben ze een mooie aanbieding in de krantjes staan, maar als we naar de kamer vragen, hebben ze er alleen die 30 dollar duurder is. En dan is het niet zo interessant meer.

Op naar de volgende dan maar. Dat wordt het Holiday Isle op het eiland Islamorada. Hier is de kamer wel beschikbaar en het ziet er allemaal goed uit. We blijven lekker hier. Hier komt het vakantiegevoel ook echt boven. Palmbomen, wit strand, lekker warm. Helemaal goed.

Dan moeten we nog ergens wat te eten gaan vinden. We vragen aan de receptie of ze een goed restaurant weten. Iets verderop zit er een Braziliaans Steakhouse. Hier gaan we op haar aanraden dan naar toe. Het ziet er allemaal nogal chique uit, maar het eten is heerlijk. Het is een soort lopend buffet, maar dan aan je tafel. Iedere keer komen ze langs met verschillende spiesen met vlees. Hier kan je dan een stuk van krijgen. Ideaal als je van vlees houdt. Wat we ons echter afvragen, is wat het gaat kosten. Er staat nergens een prijs. Nu is dat niet zo'n probleem want volgens Sebastiaan is het eten hier niet zo duur. Maar dat valt tegen als de rekening komt. Volgens Cynthia trekt Sebastiaan helemaal wit weg... De rekening is $ 111! En het klopt echt! Als we dat geweten hadden... Het is hier nog duurder als in New York.

Na het eten gaan we terug naar de kamer om nog even lekker voor de tv te hangen. Om 22.00 gaan we maar slapen want we zijn alweer versleten...

Dag 4 woensdag 9 februari 2011

Het slapen ging redelijk vannacht.
Het is een beetje gehorig en het bed is een beetje ingezakt maar als je moe bent, slaap je al gauw. We zijn wel vroeg wakker dus we kunnen lekker rustig aan doen. Vandaag gaan we naar Key West en we besluiten om toch nog maar een nacht hier te blijven. Anders moeten we vanavond weer op zoek naar een slaapplaats. Er zit helaas geen ontbijt bij deze kamers dus we moeten op zoek naar een restaurant.

We zien Bob's Bunz langs de weg zitten. Het is een typisch Amerikaans restaurantje met een beetje rommelige inrichting en een serveerster die je begroet alsof je er al jaren komt. Het wordt natuurlijk een uitgebreid ontbijt met eieren, brood en bacon voor Sebastiaan. Cynthia heeft kaneelbroodjes op de kaart zien staan, dus zij bestelt deze. Ook krijgen we een halve liter thee erbij. We moeten wel om een schoon kopje vragen want de lippenstift van de vorige drinker zit er nog op. Ook de plaatselijke sheriff komt hier ontbijten.

Dan gaan we op weg.
Het is nog 2 uur rijden over 1 lange weg, de US1. Dat is wel makkelijk want je hebt geen TomTom nodig. Onderweg zien we echt van alles, mooi vergezichten, leuke borden, mooie huizen. Het is hier allemaal.

Bij één van de vele bruggen stoppen we om foto's te maken. Naast de brug voor de auto's is er een voetgangersbrug. Vanaf deze voetgangersbrug mag er gevist worden en we lopen naar één van de vissers toe om te kijken of hij wat vangt. Ondanks zijn 7 hengels bijten ze niet erg.
We raken met John (we nemen aan dat hij zo heet, want die naam staat op de hengels) aan de praat. Hij vertelt heel veel over het vissen hier maar ook over het wonen en leven hier. Ook vertelt hij over de gevolgen van de BP olieramp van een tijdje terug. Eigenlijk waren er helemaal geen gevolgen voor Florida, maar de media heeft het verhaal zo opgeklopt dat het toerisme in een ongelofelijk dal is gekomen waar ze nu nog steeds de gevolgen van hebben. Veel bedrijven zijn failliet gegaan.
Pas 1,5 uur later gaan we weer verder. Ondertussen heeft John niets gevangen. We vragen ons af of er nog wel aas aan de haak zat. De pelikanen die op de brug zaten te wachten, hebben meer uit het water geschept.

Eindelijk komen we dan op Key-West aan. Hier zou de mooiste zonsondergang van de wereld zijn. Tenminste dat zeggen ze hier. We rijden rond door het stadje en stoppen hier en daar om even wat foto's te maken. We vinden het postkantoor en doen de kaarten op de bus. Het stadje zelf hebben we snel gezien. Alles draait om het toerisme en daar houden we niet zo van. Winkel aan winkel die t-shirts en andere troep verkopen. Overal betaald parkeren, nee dat is niets voor ons. Dit kan net zo goed Time Square in New York of de Ramblas in Barcelona zijn.
In de stad bij het wegrijden zien we een klein tentje die softijs verkoopt, aangezien het toch echt zomers weer is, nemen we allebei een ijsje. Op de weg de drukte uit, vinden net buiten de stad een klein restaurantje met strandje en gratis parkeerplaats en daar lunchen we. Het is ondertussen al 4 uur geworden en we besluiten niet meer te wachten op de zonsondergang. Het is toch al een beetje bewolkt en dan zal je zien dat er straks helemaal niets te zien is.

Dus nu moeten we weer 2 uur over die lange weg terug. We stoppen dan maar hier en daar om foto's te maken. Bij het motel lopen we nog even over het strand en kijken we bij het zwembad. Maar aan de kust wordt het nu fris.

Na ons eetavontuur van gisteren, willen we vandaag een beetje goedkoper eten. We hebben afgesproken dat we altijd eerst de kaart even zullen checken.

We komen bij een klein Italiaans restaurant uit. Dit zijn tenminste normale prijzen. We gaan lekker op het terras zitten en hier eten we een lekkere pasta en salade met knoflookbrood. Voor het overgebleven knoflookbrood vragen we een doggybag, hebben we wat voor morgenochtend.

Na het eten weer terug naar het motel en lekker even voor de buis hangen. Leuk programma over gasten die de inhoud van garageboxen opkopen. Deze keer houden we het iets langer vol om wakker te blijven, maar rond 10 uur gaat bij ons toch echt het licht uit.

Dag 5 donderdag 10 februari 2011

Het was alweer vroeg ochtend.
We hebben het slaapritme nog niet te pakken. Om 7.00 zijn we al gedoucht en aangekleed. We besluiten om de Keys vandaag te gaan verlaten. Aangezien we gisteren een doggybag meegenomen hebben uit het Italiaanse restaurant, hebben we nog wat brood. Dit eten we eerst op in de zon op ons balkon en we gaan eens kijken waar we vandaag naar toe gaan.

We besluiten richting Miami Beach te gaan. Alles inladen, uitchecken en op pad. We ontbijten wel ergens verder langs de route. Dat werd dan bij DJ's diner op Key Largo. Het is een klein typisch Amerikaans restaurantje. Vriendelijke personeel brengt ons een lekker ontbijt. Zoals altijd zijn de porties weer groot zat, zodat we de komende uren voorlopig niet hoeven te eten.

We hebben de TomTom ingesteld om tolwegen te vermijden, maar wat doet ons verbazen... we komen op een tolweg terecht! Er is geen weg terug meer... De prijzen vallen op zich mee, maar we vinden het vervelend dat de TomTom zich vergist heeft.
Volgens een sticker op de voorruit van de auto, zou er een ingebouwd tolregistratiesysteem in de auto moeten zitten, wat zonder cash of creditcard ter hand, gewoon de tol afschrijft (voor een gereduceerd tarief) We denken dat dit systeem onder het dashboard zitten en we hopen maar dat dit zo is, want de toll-by-plate tarieven liggen hoger, plus dat we hebben gehoord dat verhuurbedrijven grote administratiekosten rekenen om de losse tolkosten achteraf te verhalen bij de huurder. We gaan het wel zien.

Onderweg komen we nog een Chevrolet dealer tegen waar Sebastiaan graag even wil kijken. Hij heeft zijn zinnen helemaal gezet op de mooie HHR, wie we tijdens onze vorige vakantie als huurauto hadden. Toen was dit model nog vrij zeldzaam op de weg, maar nu rijden er heel erg veel van rond. Niet dat we er eentje mee naar huis zullen nemen, maar gewoon voor de leuk... Helaas staan er niet zoveel van op dit terrein, dus gaan we weer door naar het noorden.

We komen op een plek waar we al eerder geweest waren (langs Miami) maar deze keer rijden we (opnieuw volgens een niet aangegeven tolweg door de TomTom) de stad in. Er staan, net als in elke grote stad in Miami, een hoop grote en hoge gebouwen en een ingenieus gestapeld wegensysteem. We hebben een adres van een toeristeninformatiebureau opgezocht, welke in een een gebied met veel kantoorgebouwen ligt. We zien op het aangegeven huisnummer een enorm gebouw van Bank of America staan. Cynthia gaat naar binnen, Sebastiaan parkeert de auto op een oprit van een ander bedrijf en blijft even in de auto wachten. Cynthia gaat het grote gebouw in, met een intelligent liftensysteem. Helaas was dat eerst niet helemaal duidelijk dus komt ze eerst op de verkeerde verdieping uit... Eenmaal op de goede plek aangekomen, de 27e verdieping, wordt zij begroet door een aardige man, die haar wat foldertjes en tips meegeeft.

We voeren wat hotels in op Miami Beach die we uit de kortingsbonnen hadden gevonden. Uiteindelijk wordt het de Days Inn recht aan het strand. Helaas is er geen parkeerterrein. En gratis parkeren is moeilijk te vinden hier en niet ieder motel heeft een eigen parkeerterrein. Dus parkeren we voor de deur waar gewoon betaald parkeren is. Het kost maar 1 dollar per uur van 8 uur tot 18 uur. Als je dat vergelijkt met Scheveningen... De kamer die we hebben gekregen is netjes, maar heeft helaas 2 queen beds... Ach, voor een nachtje dan maar even niet naast elkaar slapen...

Sebastiaan heeft helemaal zin in het strand, dus we kleden ons om en we gaan een paar meter lopen van ons hotel op een mooi plekje liggen. Natuurlijk proberen we ook even de mooie blauwe zee uit, maar het water is nog ietswat frisjes, maar om pootje te baden is het prima. Aangezien we helemaal geen strandmensen zijn, is dit voor ons ongekend dat wij op een strand stil blijven liggen :-)

Op een gegeven moment zijn we het zat en gaan we douchen en even door de buurt wandelen. We zien de kokusnoten liggen onder de palmbomen. Er zitten hier veel restaurantjes en winkeltjes en we genieten van het hier zijn. Ook ziet Cynthia het eerste wilde beest, een kleine hagedis op een hekje zitten. We verbazen ons hier over het feit dat er echt weinig insecten en ander ongedierte is. Volgens de man die we tijdens het vissen spraken een paar dagen geleden, kwam het dat zij hier in Florida heel erg goed aan bestrijding doen, want anders loopt het hier door het weer en het klimaat helemaal uit de hand (broedplaats voor beestjes).

Het is nog vroeg, op de weg terug hebben we een leuk eettentje gezien, waar we willen gaan eten vanavond. We gaan eerst nog even naar het hotel en zien daar (het is nu kwart voor 6) parkeerwachten lopen om de meters en bonnetjes van mensen te controleren. Eén voor één gaan we even naar boven, terwijl een ander de wacht houdt of zij niet ons komen controleren.
We hebben namelijk maar tot 10 voor 6 betaald, terwijl je pas na 6 uur gratis kan staan. Er komt niemand, dus we gaan naar het Cubaanse restaurantje, waar we weer lekker buiten gaan zitten, langs de weg, zodat Sebastiaan goed de aankomende auto's in de gaten kan houden. Het eten is super lekker, maar zoals altijd weer teveel. Cynthia vraagt weer een doggybag, hebben we weer lunch voor morgen...

Na het eten kijken we weer wat TV en we kunnen het weer niet tot laat wakker houden, dus we besluiten onszelf niet langer te kwellen en gewoon te gaan slapen...

Dag 6 vrijdag 11 februari 2011

De dag begint alweer vroeg. Nog voor het licht is, is Sebastiaan al weer wakker. Het ritme zit er voor ons allebei nog steeds niet in. We zijn allebei al vroeg in de avond moe en met name Sebastiaan is elke morgen vroeg wakker. Daarbij kwam dat we 2 queen bedden hadden en dan liggen we ook niet in1 bed dus als je wakker wordt, mis je de ander.

Vanaf 8 uur is het weer betaald parkeren voor de deur van het hotel dus Sebastiaan voert de machine weer. Op zich wel lachen want om 8 uur staat er een hele rij mensen voor de betaalautomaat. De meeste zijn klanten van de Days Inn. Het weer laat ons weer in de steek. Het heeft vannacht geregend en het is somber weer. Er wordt ook weer regen verwacht vandaag. Dat kunnen we niet gebruiken.
Onze Days Inn heeft geen ontbijt dus we moeten er zelf op uit. Nu heeft Cynthia al dagen trek in bagels en we hebben gisteren tijdens het rondje lopen een bagel shop gezien. Dus we weten wat we gaan doen.

We checken uit en rijden naar de bagelshop. We kopen een paar verschillende soorten met verschillend beleg en nemen ze mee voor onderweg. We gaan op weg naar de alligators. Daar zijn we in deze hoek hier voor gekomen. We slingeren weer door de stad van oost naar west en komen in de Everglades aan. Er zitten overal airboat verhuur bedrijven, maar wij gaan naar Coopertown. Deze hebben we als tip gekregen van iemand in Nederland die hier ook geweest is. Het is nog vroeg en lekker rustig. We gaan uiteindelijk met 12 klanten op pad.

Een airboat is zo'n boot die door het moeras kan met zo'n grote propeller aan de achterkant. De onderkant van de boot is zo goed als glad. De kapitein zit achterop boven de motor en de andere passagiers zitten voorin. We nemen de korte tour want de lucht dreigt en de eerste spettertjes zijn al gevallen. We varen tussen allerlei soorten planten en bomen door. Ook vliegen er mooie vogels om ons heen. De kapitein laat op sommige stukken zien dat je met deze boot echt hard kan en laat de boot mooie bochten nemen. Hij weet ook op een leuke manier veel te vertellen over het gebied en de flora en fauna. Helaas zijn door het donkere weer weinig alligators boven water maar we zien er toch één zwemmen en een andere ligt op het land.

Na 45 minuten zijn we weer terug, blij dat we nog een jas en een trui opgezocht hadden voor vertrek want het was best koud op die boot. Nu mogen we nog een baby alligator beethouden. Dat is leuk en hij/zij voelt heel raar aan. Lijkt wel rubber. Ook kijken we nog even rond bij de dieren die ze nog hebben. Varieert van jongen van een paar maanden tot hele grote volwassen dieren. Of zoals onze gids zei; je kan ze nog steeds beethouden, maar zij jou ook. We besluiten de foto te kopen die voor de tocht van ons gemaakt is, wel duur, maar toch wel leuk als aandenken...

Na het foto's nemen, gaan we weer verder. We weten nog niet precies waar we heen willen, maar in ieder geval naar de westkust van Florida. Verdwalen doe je hier niet, er is maar één weg door de Everglades vanaf dit punt. Onderweg rijden we een ingang van een National Park, waar je voor moet betalen – dat doen we dus niet, - dus staan we even stil op het parkeer terrein voor de ingang en wat schetst onze verbazing; er liggen hier gewoon alligators langs de weg.
Dus eruit en foto's maken. Natuurlijk eerst nog even proberen om ze te lokken zodat ze dichterbij willen komen, maar dat doen ze natuurlijk niet echt. We hebben ook geleerd dat ze niets in mensen zien. Alligators zijn in tegenstelling met krokodillen van nature niet agressief en niet geïnteresseerd in mensen, maar wel nieuwsgierig.

We rijden weer verder en stoppen hier en daar om foto's te maken. Ondertussen zien we nu op diverse plaatsen de alligators in de zon liggen die er nu een beetje doorgekomen is. We komen langs een visitor centrum van het Big Cyprus National Preserve. Hier gaan we effe pauze houden en rondkijken.
Er begint net een kleine rondleiding en we luisteren naar het verhaal van de parkranger. Ze legt uit wat er allemaal gebeurd hier in reservaten. Ze hebben voor Big Cyprus niet gekozen voor een National Park, maar voor reservaat. Dit is gedaan om het mede mogelijk te maken met de airboats er door te gaan, maar ook om houtkap en jacht toe te staan.Ze neemt uit gebreid de tijd om vragen te beantwoorden.
Na een uurtje gaan we weer verder. We rijden richting Naples, maar besluiten nog wat verder te gaan naar Fort Myers. Hier zoeken we de Quality Inn op uit ons roomsaverboekje. Natuurlijk hebben ze weer een kamer vrij en we boeken voor 1 nacht voorlopig. Eerst maar kijken of hier wat te doen is en hoe de bedden slapen.

We rijden even naar de Walmart om wat fruit te kopen en gaan dineren bij Denny's. Heerlijk gegeten voor nog geen $20. Dat is wat anders als bij het Braziliaanse steakhouse...

Na het eten weer terug naar de kamer, effe nog tv kijken en weer vroeg naar bed. Alweer versleten...

Dag 7 zaterdag 12 februari 2011

En nog steeds zijn we niet gewend aan ons nieuwe slaappatroon, maar we hebben op zich wel redelijk geslapen. Het bed is goed, dus daar lag het niet aan. Er wacht ons een luxe ontbijt, waar wij dankbaar gebruik van maken. Cynthia heeft weer kaneelbagels en Sebastiaan maakt een lekkere wafel voor hemzelf. Ook hebben ze hier melk, die heeft Sebastiaan hier ook nog niet op, dus neemt hij twee lekkere bekertjes!

We besluiten vandaag om naar Sanibel Island te gaan. Daarvan wordt gezegd dat dit eiland mooie stranden heeft, die bedolven zijn onder mooie en zeldzame schelpen. We gaan er kijken en al op de weg er naartoe komen we erachter dat dit een erg toeristische plaats is. We stoppen net na de brug die naar het eiland gaat en nemen daar al wat mooie exemplaren mee. Op Miami beach waren bijna geen schelpen, nou hier liggen er zat! Om op dit eiland te komen moeten we tol betalen, maar liefst 6 dollar! Echt niet normaal zo duur, want de andere tolwegen die we gezien hebben, die veel langer zijn dan deze brug kosten slechts een dollar of goedkoper. Volgens de sticker op de voorruit van onze auto is onze auto voorzien van een tolkastje en kunnen we daardoor de SunPass-banen kiezen en wordt de tol automatisch van de creditcard afgehaald. Eigenlijk hebben we dit niet kunnen controleren, maar voor de brug ging het licht bij het tolpoortje niet op groen. We wilden terugrijden om te betalen in de andere rij, maar de mevrouw in het tolpoortje zei dat we maar door moesten rijden... We maken een foto van de sticker in de auto en kunnen deze laten zien als er gezeik van komt achteraf.

Er is maar 1 hoofdweg op het eiland en die is redelijk vol met auto's, echt heel erg druk met toeristen en de daarbij behorende giftshops. Om bij het strand te komen kun je alleen maar via betaalde parkeerplaatsen, na het kijken bij 1 gratis plek houden we het weer voor gezien. Op de terugweg naar de brug kijken we nog even bij hetzelfde strandje als op de heenweg (maar dan aan de overkant) en maakt Sebastiaan nog wat foto's en gaan we weer naar het vaste land.

Het is inmiddels midden op de middag en we gaan eten bij een Denny's classic diner, die we op de heenweg zijn tegengekomen. Het gebouw heeft een echte Diner uitstraling. Veel RVS en een jukebox. We zijn de enige klanten, wat erg ongebruikelijk is bij Denny's. De mevrouw die ons helpt straalt nu niet echt veel vriendelijkheid af en we krijgen tijdens ons bezoek ook niet echt de aandacht die we hier in Amerika gewend zijn om te krijgen in een restaurant. Maar het eten is zoals altijd weer goed, dus je hoort ons niet klagen.

Wanneer we bedenken wat we gaan doen, besluiten we naar Port Charlotte te rijden, want daar was vandaag een klassieke autoshow. Sebastiaan wist niet hoe laat deze was afgelopen, maar we rijden er gewoon heen. Bij aankomst lijkt er niets meer op dat daar een show geweest is – jammer.

We kijken in ons hotelbonnenboekje en besluiten verder naar het noorden te rijden om daar te gaan slapen. We komen uiteindelijk uit in Bradenton bij een Super 8. Op de weg er naartoe komen we nog een automuseum tegen (niet ver van het hotel), dus daar wil Sebastiaan natuurlijk even kijken morgen.

Het is al laat, maar we hebben niet echt trek. Sebastiaan vraagt bij de mevrouw op de receptie na waar we goedkoop en lekker kunnen eten. Zij wijst ons de weg naar Applebees iets van 4 kilometer verder in de straat. Onderweg besluiten we echter om gewoon bij de pizzahut een pizza te gaan halen (en te delen) en die op de kamer (die erg groot is, met bankstel, salontafel, aanrecht, magnetron) op te eten.

Tijdens het zappen komen we op de zender CBS CSI Miami tegen, nieuwe afleveringen, dus wij genieten van deze aflevering! Vanavond redden we het om tot half 11 wakker te blijven en dan vallen we in ons grote kingsizebed weer in slaap...

Dag 8 zondag 13 februari 2011

Eindelijk komen we in ons slaapritme. Jammer dat we over een paar dagen weer naar huis gaan. Het bed lag heerlijk en het was lekker rustig. We ontbijten in het motel. Niets speciaals. Gewoon weer de cornflakes en boterhammen en kleine broodjes. Wij overleggen wat we gaan doen. Sebastiaan hoeft niet perse naar het museum. Na wat internet speurwerk, lijkt het er op dat er veel auto's vanuit de hele wereld staan en niet zo zeer Amerikaanse wagens. En Sebastiaan hoeft geen Porsche en Ferrari's te zien.

We besluiten om dan maar weer richting de oostkust van Florida te gaan. Hier ligt de plaats St Augustine en die lijkt Cynthia wel leuk. Dus we checken uit en stappen in de auto. Effe tanken (voor $30 zit de tank weer vol) en op pad.

Het eerste stuk gaat weer binnendoor. Schiet natuurlijk niet zo op want we zien weer allerlei winkels en zo waar we willen kijken. Ook komen we langs een Flea Market. Ook hier stoppen we weer. Het is een hele grote en het is er ook druk. Het is een echt uitgaanscentrum voor de zondag. Er staan veel particulieren met 2e hands spullen maar ook handelaren met allerlei spullen en er staat veel verse groente en fruit. Het is allemaal heel goedkoop hier (veel goedkoper als in de supermarkt) en de mensen nemen kilo's mee. Wij kijken meer naar de 2e hands dingen en de kleding want wat hebben we aan 3 kilo aardbeien?

Bij de 2e hands spullen vinden we een paar kleine dingen en voor Sebastiaan kopen we nog een trui en een t-shirt. Ook kopen we nog een broodje want het is al weer lunchtijd geworden. Uiteindelijk gaan we om 13.00 pas weer verder.

We nemen de Interstate 4 verder naar het oosten. Onderweg zien we nog een grote truckstop en daar moet natuurlijk weer even gestopt worden voor de foto's. Cynthia gaat lekker in de zon zitten met een boekje en Sebastiaan gaat het parkeerterrein op om foto's te maken. Er staan veel auto's op het terrein, maar het zijn niet allemaal mooie exemplaren. Veel auto's zijn van grote bedrijven en die besteden niet zoveel aandacht aan het wagenpark.

Voorbij Daytona, waar dit weekend races geweest zijn (maar het nu alweer leeg geworden is) komen we langs een AutoMall.Daar stoppen we even bij de Chrysler en Dodge dealer om te kijken. Cynthia blijft in de auto zitten en Sebastiaan gaat het terrein op, waar heel erg veel nieuwe auto's staan. Niet lang na de eerste paar stappen wordt hij al aangesproken door een vertegenwoordiger, die natuurlijk een mooie nieuwe auto aan hem wil slijten... Er staan genoeg mooie auto's, maar hoe krijgen we die vredesnaam in de koffer? :-)Sebastiaan zijn oog valt op een mooie nieuwe Dodge Ram pick-up voor slechts $36000. Hij maakt nog wat foto's en krijgt een folder mee en we gaan weer op pad.

In de bonnenboekjes hebben we bij St. Augustine, waar we morgen graag willen kijken, een hoop hotels gevonden. We besluiten voor de goedkoopste Super 8 te gaan die net buiten de stad ligt. We checken in en gaan op zoek naar wat te eten, het wordt weer Denny's.
Terug op de kamer willen we nog wat TV gaan kijken en schudden de bedden een beetje los. Daar ziet Cynthia een beestje lopen op het laken. Sebastiaan haalt hem weg en we controleren het bed. Daar vinden we nog een beestje (klein torretje)... Hrm, Cynthia is nu natuurlijk helemaal niet gerust meer, dus het tweede bed (ze hadden geen kingsize bed meer, maar twee queens) moet ook helemaal overhoop gehaald worden. We vinden niets meer, dus het zal wel toeval geweest zijn... We gaan TV kijken en wanneer Sebastiaan even naar de badkamer gaat, ziet Cynthia een kleine variant lopen op de plek waar hij gezeten heeft...Yuk...

We besluiten voor een andere kamer te vragen, want dit is geen fijne gedachten om eens lekker in te gaan slapen... De mevrouw bij de receptie lijkt in de eerste instantie niet onder de indruk als we melden dat we beestjes in bed hebben gevonden. We krijgen een sleutel van een andere kamer, waar we even mogen gaan kijken. We halen ook deze twee bedden helemaal los en kijken goed onder de matrassen, maar vinden niets. Echter Cynthia heeft het helemaal gehad en het onderbuikgevoel is niet goed... We besluiten toch uit te checken en naar een ander hotel op zoek te gaan. We moeten wel de schoonmaakkosten betalen, maar dat hebben we dan nog liever als een slapeloze nacht.

We kijken naar wat recensies van hotels in de buurt, maar heel veel hotels die we opzoeken hebben zowel hele goede, als hele slechte recensies...Tja, wat kun je daar nu mee? Sommige zijn wel overduidelijk en mensen spreken daar ook van ongedierte, dus die worden het niet... We komen uit bij een andere Super 8 in St. Augustine Beach. Het ziet er druk uit op de parkeerplaats en hij blijkt ook aardig vol te zitten, ook weer geen kingbed beschikbaar. Wanneer we deze kamer binnenkomen, geeft deze een hele schone indruk, schoner dan de meeste andere kamers die we tot nu toe gezien hebben. We checken ook hier de bedden, maar alles ziet er erg schoon uit... Ook de badkamer is veeeeel schoner als die in de vorige Super 8, toch wel een teken dat er meer aandacht aan schoonmaken geschonken wordt.

Helaas is er geen CSI op TV (of die is al afgelopen ondertussen). We zappen nog wat programma's weg en rond half 11 gaan we dan toch slapen. Deze queenbedden zijn wat groter als die we elders gezien hebben, dus we besluiten om gewoon naast elkaar in 1 bed te gaan liggen... Wanneer het niet bevalt hebben we altijd nog een uitweg naar het bed ernaast. :-)

Dag 9 maandag 14 februari 2011

Wij hebben redelijk goed geslapen op ons Queen bed. Af en toe hebben we wel gebotst en aan de dekens liggen trekken maar goed... We ontbijten in de lobby van het motel. Helaas voor Cynthia weer geen bagels. We besluiten om nog een nacht hier te blijven en vandaag het stadje te gaan bekijken.

Op weg naar onze kamer raken we aan de praat met een echtpaar uit Wisconsin. Ze zijn hier voor de Daytona 500 race van volgende week. Van hen krijgen we 2 kaartjes voor de trolleybus en het histories museum die ze niet gebruikt hebben. Als eerste staat voor ons de Old City Jail op het lijstje.
Eindelijk kunnen we dan een echte oude gevangenis van binnen bekijken. We krijgen een leuke en boeiende rondleiding van een meid in een gevangenispak. Ongelooflijk als je ziet hoe die mensen 100 jaar geleden moesten leven.

Naast de Jail is het historisch museum. Daar lopen we ook een rondje. Hier wordt veel verteld over de Spanjaarden die dit gebied veroverd hebben in de 16e eeuw. Het is allemaal niet zo groot en met 2 uurtjes zijn we helemaal klaar. Het is dan alweer lunchtijd geworden en we halen weer een broodje bij de Subway. Het is echt heel erg druk en we wachten wel een kwartier voor we aan de beurt zijn.

Na de lunch rijden we een stukje verder de stad in en parkeren de auto en gaan weer lopen. Het is ondertussen lekker weer geworden. Het is een oud stadje maar zoals overal wel erg toeristisch.
De winkels wisselen elkaar af: giftshop of eten... Dus na een rondje in de stad te hebben gelopen, naar het oude fort gekeken te hebben en een ijsje halen, hebben we het weer gezien.

We gaan weer een rondje rijden. Er is ook een grote Outlet in de buurt en we gaan daar kijken voor kleding. Cynthia vindt een paar mooie spijkerbroeken in de Levis shop. Sebastiaan heeft niet zoveel zin om rond te kijken en vindt niets. Daarna weer in de auto en we gaan nog maar een rondje doen. We zien weer een truckstop en Sebastiaan mag nog even foto's maken. Er is niet zo veel te zien, dus we zijn zo weer op weg.

We zijn eigenlijk op zoek naar een Best Buyshop voor buurjongen Jasper, maar die kunnen we niet vinden. Sterker nog, we komen eigenlijk alleen maar natuur tegen en geen winkels. Wel mooi hier, maar niet wat we zochten.
Opeens ziet Sebastiaan een aantal vervallen vliegtuigen staan. Gewoon onder de bomen langs de weg. Dat moet natuurlijk even beter bekeken worden dus draaien en er op af en foto's maken. Naast de vliegtuigen zit een autobedrijf.
Hier ziet Sebastiaan natuurlijk ook weer van alles staan dus hij vraagt of hij even op het terrein mag kijken. Na wat twijfel van de eigenaar, stemt deze toch in en zoals op de meeste sloperijen, staan er weer fantastisch mooie oude exemplaren bij. Dus weer de nodige foto's gemaakt.


Langzaam maar zeker is het alweer bijna etenstijd en hebben we nog steeds geen Best Buy gezien (of een Wallmart – voor spijkerbroeken voor Sebastiaan te halen). Wel ziet Cynthia opeens een Hobby Lobby langs de weg, zij wil daar nog kijken voor postpapier. Sebastiaan schiet buiten een man aan en vraagt naar een Best Buy hier in de buurt. Die schijnt er niet te zijn, dus dan hoeven we ook niet verder te zoeken. Bij Hobby Lobby valt het assortiment postpapier tegen, maar Sebastiaan vindt er nog wat bordjes voor aan zijn nieuwe garagemuur, als die af is. Hij heeft geluk, want op deze bordjes is net 50% korting!

Er zitten een hoop goede restaurantjes op het terrein en we besluiten deze keer bij Applebees te gaan eten. Daar heeft Cynthia reclame over gezien op TV dat ze daar ook low calory maaltijden hebben en na al die vette Fred van de afgelopen dagen, heeft ze wel zin in iets gezonders. Sebastiaan ziet altijd wel wat lekkers op de kaart staan, dus we gaan daar eten. Sebastiaan heeft een lekkere varkenshaas met aardappelpuree, dit restaurant serveert ook 'gewone' porties, dus we kunnen het allebei op zonder het gevoel te hebben dat we volgevreten zijn... Echt niet normaal dat die porties hier in Amerika zo groot zijn, ook niet zo gek dat die mensen hier veel overgewicht hebben...

We droppen de spullen even af bij het hotel en Sebastiaan wil nog even een stukje naar de overkant lopen, daar is een pier naar het strand. We lopen richting een pier, maar die blijkt dicht te zijn. Dan komen we een stel tegen, die ons vertelt dat wanneer we naar het strand willen, dat we dan om moeten lopen, want zij zijn ook op een gesloten weg uitgekomen.

We lopen met zijn vieren rond een gebouwtje en zoals veel mensen vragen die je onderweg tegenkomt: “where are you from?”. Ze zijn meteen enthousiast en we raken aan de praat. We blijven toch zeker wel een uur praten over van alles en nog wat. Dit gesprek gaat wat verder dan oppervlakkig, we praten over hun gezin, hun werk (en ons werk) en over allerlei andere dingen uit het dagelijks leven. Ze maken een grapje over het feit dat we misschien wel een keer huizenruil kunnen doen voor een vakantie, wij reageren enthousiast en Sebastiaan geeft zijn visitekaartje, zodat zij ons kunnen mailen met hun gegevens. Wanneer we afscheid nemen, stellen we ons pas voor, zij heten Gill en Mark en zijn denk ik begin 40, met 2 zonen (17 en 20 jaar). In dit gesprek komen we erachter dat een heleboel dingen hier anders geregeld zijn dan in Nederland, sommige dingen beter, maar niet altijd economisch, andere dingen juist minder gunstig. Schoolprijzen (college en university) zijn echt heel erg duur en ouders moeten vaak grote leningen afsluiten om deze te betalen. Ook zijn de ziektekostenverzekeringen echt schandalig duur, dan hoeven wij echt niet te klagen met 200 euro per maand! Werkeloosheidsuitkeringen lijken makkelijk te krijgen te zijn en worden ook onbeperkt uitgekeerd, waar veel mensen natuurlijk misbruik van kunnen maken... Het was erg leuk om met hen te praten en hopelijk nemen ze contact met ons op, Gill zit ook op facebook en kan Cynthia via daar contact met haar onderhouden...

Mark en Gill gaan nog hun strandwandeling maken, Cynthia heeft inmiddels een paar stalbenen gekregen en wil terug naar het hotel, we kijken daar nog wat TV (Discovery) en gaan rond 10 uur weer slapen, want Sebastiaan houdt het niet meer goed wakker...