Dag 14 Zondag 11 september 2011

Sebastiaan heeft als een blok geslapen, Cynthia bijna niet :-(... De wekker is niet op tijd af gegaan, maar we zijn gelukkig op tijd wakker om alsnog te ontbijten in het hotel en dan daarna naar de 11 september bijeenkomst te gaan bij de plaatselijk brandweer.

Hier worden een aantal toespraken gehouden en gebeden gedaan. Er staan nog een klein groepje lokale getroffenen en geïnteresseerden. Ook de burgemeester is erbij, hij doet ook nog een toespraak.

We rijden nogmaals richting de Outback steakhouse, want gisteren toen we 'verkeerd' terugreden, zagen we een mooi uitzichtspunt op de berg. Deze wilden we bij daglicht even op de foto zetten, je kon tot aan downtown NYC kijken.

We keren terug naar het hotel, want Cynthia wil toch echt nog even (tegen de regels in) een dutje doen. Sebastiaan doet ook mee en we worden rond 1 uur wakker, op TV is net de minuut stilte in gegaan.

We hebben honger en gaan lunchen bij Chili's, wat ook weer een stuk verderop.

Om 4 uur is er een memorial in de lokale kerk, waar we ook naartoe willen. Het is een grote zaal en wij zoeken eerst een plekje achterin. Bij binnenkomst krijgen alle mensen een programma en een Amerikaanse vlag. De burgemeester komt langs ons gelopen en komt ons de hand schudden. Hij bedankt ons voor onze komst, hij herkende ons van vanochtend.

Er zijn verschillende onderdelen in deze bijeenkomst. Het volkslied is er ook eentje van, waar we helaas de tekst niet van kennen. Er is een high school band (orkest) die spelen, een pastoor die ook weer spreekt. Er komen vlaggendragers binnen, allerlei brandweermannen en politiemannen zijn er ook.

Op een gegeven moment in het programma, valt 1 van de vlaggendragers flauw en komt hard met zijn hoofd op de rand van het podium terecht. Hij is een tijdje knock out en het programma wordt even stilgelegd. Daarna zetten ze een dia show op om de mensen af te leiden, maar iedereen leeft mee met de jongen die een stuk verderop op de grond ligt. Er komt een brancard aan, maar uiteindelijk wordt hij alweer bij kennis in een rolstoel onder groot applaus de zaal uit gereden.

De mensen zijn hier zo begaan met de slachtoffers en willen zich zo goed staande houden. Zij zijn echt trots op hun land en op het Amerikaan zijn. Er komt nog een gospelkoor met een lied en er wordt afgesloten met het politiegebed en het brandweergebed.

Het was een erg mooie bijeenkomst en je voelt je echt meteen betrokken bij de mensen. Dit hadden we waarschijnlijk in New York niet zo gehad, omdat het daar veel massaler is.

's Avonds gaan we eten bij Applebees en we boeken nog een nachtje in het hotel bij. Morgen gaan we dan met de trein richting downtown NYC, de man in het hotel heeft ons verteld hoe we daar het beste kunnen komen.