We hebben weer goed geslapen ons brede bed, maar het is nu toch echt de laatste dag hier in New York. We gaan er vroeg uit. Niet te vroeg natuurlijk, maar we hebben nog een druk programma dus uitslapen zit er niet in.
Na ons laatste ontbijt bij Andrews gaan we naar de gereedschapwinkel om de tang te halen voor Peter. Hierna lopen we naar één van de vele souvenirwinkels op de 5e Avenue. Hier kopen we nog wat dingetjes zoals magneetjes voor op de koelkast. Ook halen we nog een paar mokken als aardigheidje voor het lenen van de Tomtom en een brandweerauto voor de jongste buurjongen Jurgen.
We gaan dan weer snel naar het hotel om “te lossen” en dan naar de K-mart om voor Sebastiaan nog een paar broeken te kopen. We zijn ondertussen wel uitgekocht (het geld raakt ook een keer op hè) en we gaan alles in de koffers proberen te krijgen. Zelfs met de nieuwe grote trolley erbij is het nog een beetje passen en meten.
We checken om iets voor 12 uur uit en moeten ons nu nog een tijdje zien te vermaken want we hoeven pas om een uur of drie op het vliegveld te zijn.
De reis is een klein uurtje dus we hebben nog twee uur. Eerst willen we de koffers in het hotel achter laten, maar die afzetters willen $ 4.00 per koffer en we hebben er drie. En dat voor een kleine twee uurtjes. Nee, we nemen ze wel mee. We gaan naar het kleine parkje op de hoek van 6e Avenue en 34st straat. We gaan lekker zitten lezen en eten in de tussentijd iets. We genieten nog even van alle geluiden en alles wat we om ons zien. We hebben ondertussen ook nog geleerd dat een politieauto met zwaailichten en sirene waarschijnlijk geen haast heeft want de New Yorkers zijn er niet van onder de indruk en gaan er ook zeker niet voor aan de kant. Zelfs op de zebra blijft men gewoon doorlopen. Dit ging wel bijna een keer mis...
Rond twee uur gaan we naar de metro. Het is een heel gesjouw. Twee rugzakken en drie koffers; een volle vracht. De metro brengt ons natuurlijk weer zonder problemen weer naar JFK. Daar nemen we de Airtrain naar de terminals. Het werkt allemaal feilloos hier.
We hebben ons al ingecheckt via het internet en met hulp van iemand van KLM/NWA worden de boardingpassen geprint. Nu moeten we de koffers kwijt. Het is hier niet zo geregeld als op Schiphol. Zelf vinden we het allemaal maar een zooitje. Je kan zo tussen de bagage doorlopen. We leveren de koffers af bij de juiste band en hopen dat ze in het vliegtuig komen. Er staan nog vele koffers naast de lopende band die nog door de controle moeten. We houden onze koffers in de gaten en zien ze weg gaan. Afwachten dan maar...
Oh ja, over gewicht wordt hier niet gepraat. Niemand weegt iets. Ook aantallen koffers is hier een ruim begrip. Er zijn mensen die echt met vrachten aankomen. We lopen nog even rond en eten nog even een hamburger voor we richting gate gaan. Het is al aardig druk, maar we hebben toch een plekje dus waar maak je je druk om? Er staan echt mensen met hutkoffers klaar om het vliegtuig in te gaan. Kennelijk mag dat allemaal terwijl wij ons netjes aan die ene tas houden. Maar er is kennelijk genoeg plaats in het vliegtuig want er blijft niets en niemand achter.
We hebben bijna 40 minuten vertraging, maar we kunnen wel snel opstijgen. Volgens de gezagvoerder hebben we de verloren tijd nu al bijna ingehaald. En dan hebben we ook nog meewind dus de reis duurt maar 5 uur en 50 minuten. Zijn we toch nog lekker op tijd thuis.
We vliegen met een bijna nieuwe Boeing 777-300. Het is echt een luxe toestel. Iedere inzittende heeft een eigen tv/multimedia set waar je film/tv kan kijken of een spelletje kan doen. Echt leuk speelgoed. We hebben dit keer geen plaats bij de nooduitgang maar toch kunnen we onze benen bijna rechtuit leggen. KLM luistert naar haar klanten.We krijgen regelmatig wat te drinken en eten pasta of kip/groene curry. Het zitten begint nu na een uurtje of vier wel te vervelen en Sebastiaan is ook uitgespeeld met de tv, dus maakt hij het laatste deel van het dagboek. Over een paar uurtjes zijn we weer thuis...
Na al die dagen Engels te horen en zien, is het fijn om de KLM mensen Nederlands te horen spreken en om een Telegraaf te lezen. We hebben het prima naar ons zin gehad in het grote Amerika, maar we zijn toch wel blij om weer naar huis te gaan.
Volgend jaar weer...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten