We beginnen te rijden, want we zitten nu dichtbij de Iowa 80, waar we vandaag willen gaan kijken. Onderweg stoppen we nog een paar keer, want we komen langs een aantal vrachtwagendealers waar Sebastiaan graag foto's wil maken. Hij loopt netjes naar binnen om te vragen of hij foto's mag maken. Dit mag en ze vinden het prettig dat hij het netjes komt vragen.
Dan zien we de Iowa 80 al liggen langs de snelweg. Volgens het bord is dit de grootste truckstop van de wereld. Dit zou best kunnen, want er is maar liefs plek voor 800 vrachtwagens en het 102 ha. groot. Er staan er op het moment dat wij aankomen niet zo heel erg veel vrachtwagens, maar toch nog genoeg om er een paar mooie op de foto te zetten. We lopen langzaam een beetje het terrein naar achteren en er loopt een chauffeur met ons mee naar zijn eigen auto. Sebastiaan maakt een opmerking over de mooie customized koplamp die hij op zijn auto heeft zitten (welke wel op half 7 hangt en met een spanbandje bij elkaar wordt gehouden.). 
Zo raken we aan de praat. Het is een hele aardige en spraakvolle man van begin 60. Hij komt oorspronkelijk uit Idaho en hij is onderweg om een vracht af te leveren in Pennsylvania. Hij heeft een zwaartransport oplegger bij hem met een aggregaat van Caterpillar. Het is een groot ding en hij wordt gebruikt bij boorplatforms.
Hij is echter gestrand op deze truckstop want vanwege de feestdag Labor Day mag hij pas dinsdag weer verder rijden. Hij zegt zich wel te vermaken, want hij heeft genoeg boeken bij zich en hij moet nog wat achterstallige administratie doen. Het is een heel leuk gesprek en we zijn zo 3 uur verder. Het gesprek gaat vooral over zijn vrachtwagen en ook over de regels hier in de USA. Ook vertellen wij hem (Sebastiaan dan) hoe het allemaal in Nederland eraan toe gaat en hij vindt het reuze interessant, wij ook! Ook vertelt hij over vrouw, kinderen en kleinkinderen.
Op een gegeven moment kregen we wel erg dorst en honger en hebben we afscheid genomen van deze aardige man, waarvan we vergeten te vragen zijn hoe hij heet. We lopen naar het gedeelte waar allemaal restaurantjes en winkeltjes zijn. We besluiten te gaan eten bij het chauffeursrestaurant. Sebastiaan neemt een of andere burger en Cynthia neemt een BLT.
Als we klaar zijn met eten kijken we nog even in de winkel onder het restaurant. Er zit een hele grote winkel met allemaal vrachtwagenonderdelen en benodigdheden voor chauffeurs. Je kan het zo gek niet bedenken. Er leggen allerlei lampjes, spatlappen en zelfs complete gereedschapkisten en uitlaten. Er staan ook drie complete vrachtwagens in de winkel. Mooie spulletjes allemaal voor Sebastiaan om te bekijken.
We willen de volgende dag in Harrisville zijn, dus we besluiten weer on the road te gaan en wat kilometers te gaan maken. We komen langs allerlei dorpjes en steden waarvan sommige toch hele duidelijke Nederlandse invloeden hebben(gehad). We komen zelfs langs Barneveld. Zouden ze hier ook kippen hebben? Cynthia rijdt nu ook heel heel stuk en onderweg stoppen we nog een paar keer voor mooie auto's en landbouwmachines op de foto te zetten.
Op een gegeven moment is Sebastiaan het auto(mee)rijden een beetje zat en besluiten we bij een plaatsje Verona van de snelweg af te gaan op zoek naar een hotel. We komen eerst langs Holiday Inn, maar daar hebben ze alleen nog maar een kamer voor 159 dollar. Dit vinden we iets te gortig en besluiten nog even door te rijden want in het dorpje moet ook een Super 8 zitten. Deze vinden we en ondanks dat hij 83 dollar kost, besluiten we hem wel te nemen, want we zijn het inmiddels allebei zat om te rijden en te zoeken.
In het hotel raden ze ons aan om bij Draft House te gaan eten, iets verder dan het hotel. Omdat het 1 km weg is, besluiten we net als de echte Amerikanen om gewoon met de auto te gaan. Het eten is heerlijk en niet duur.'s Avonds op de hotelkamer zappen we op de TV en vallen in in een aflevering van CSI Miami, waarna er nog 2 volgens. Hebben wij even geluk zeg!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten