Het inchecken duurt eventjes want de banden van de koffers vallen iedere keer stil, maar we hebben tijd genoeg. We moeten nog zo'n 2,5 uur wachten voor we kunnen instappen... Als het dan eindelijk tijd is om in te stappen, staat er natuurlijk een hele lange rij. En normaal als Sebastiaan naar China gaat, heeft hij een speciaal pasje zodat hij de rij voorbij kan, maar dat geldt niet voor de KLM. Balen dus want nu staan we een half uur in de rij.
We hebben het gelukt gehad dat Cynthia stoelen heeft kunnen reserveren bij de nooduitgang dus we kunnen lekker languit zitten. Maar we balen wel want deze oude Boeing 747 heeft geen home entertainment set dus dat wordt noodgedwongen naar een waardeloze film kijken op 4 meter afstand...waar ook elke keer mensen voor je beeld gaan staan. De nooduitgang is fijn voor de beenruimte, maar het is een waardeloze plek, want er komen steeds af en aan mensen die naar de wc moeten of hun benen te strekken in de ruimte voor ons...Na ruim 8 vliegen landen we dan in Chicago. We zijn het vliegen helemaal zat mede omdat we ons verveelden tijdens de reis. Het eten was weer eens matig (ook niets nieuws in de luchtvaart). Cynthia had een low fat maaltijd besteld, die was dan nog wel aardig te knagen.
Op het vliegveld worden we zoals gebruikelijk weer niet welkom geheten door de mensen van de immigratie en douane. Het is hier wel een beetje vriendelijker dan in New York, maar je voelt je nog steeds niet welkom... Sebastiaan schrokt nog de appel weg die we in Nederland hadden meegenomen, want je mag geen etenswaren meebrengen het land in (bederfelijke waar). Er is geen hond die het controleert, dat is dan weer jammer. Deze appel hadden we erg nodig gehad toen we vannacht van onze jet lag niet meer konden slapen en gillende honger hadden...
Maar goed, ter plaatse zoeken we naar de balie van de autoverhuur, maar die kunnen we niet vinden. Rondvraag leert ons ook dat die er niet is. We mogen met een bus mee die ons naar de autoverhuurbedrijven toe brengt. We zijn er dan in 5 minuten.
Het is wel lekker druk aan de verhuurbalie. Het is een komen en gaan van mensen en auto's. Als we aan de buurt zijn, proberen ze ons nog een verzekering aan te smeren (maar die hebben we al in NL afgesloten) en ze proberen ons een grotere auto aan te smeren. We mogen zelfs een Mustang cabrio of een grote Chrysler 300 hebben als we een beetje bijbetalen.
Maar dat willen we niet want een grotere auto loopt ook veel duurder en we willen best veel rijden dus denken we ook aan de brandstofkosten. We nemen gewoon de compact. We mogen er zelf 1 uitkiezen. We nemen een weer een vuurrode Chevy Cobalt. Dat is de zelfde auto als die we vorig jaar hadden. Ziet er netjes uit. We begrijpen wel waarom ze ons een andere (lees grotere) auto wilden aansmeren; de compacts zijn op. We nemen de laatste... Maar we doen er niet lang mee...
Als we net het terrein af zijn, vallen er 2 dingen op;
als je een bocht naar links maakt, hoor je een raar knerpend geluid en de auto heeft geen cruise control. Dus we rijden weer terug. Maar zoals al gezegd; de compacts zijn op... We krijgen nu een iets grotere auto. Een fullsize. Dit wordt een splinternieuwe Chevy HHR model 2010 met 7 mile op de teller... Deze is gewoon splinternieuw... Hij ruikt nieuw, voelt nieuw, gewoon alles nieuw. Sebastiaan is natuurlijk helemaal in zijn nopjes...
We stellen de Tomtom ergens op in en gaan rijden. We gaan niet zo ver vandaag want we zijn allebei moe. In het plaatsje Willowbrook (IL) vinden we een aantal hotels. We zoeken de goedkoopste (Super 8) door middel van de typisch Nederlandse vraag; wat kost het? En dan naar de buren om dat ook te vragen...We lopen vanaf het motel naar Denny's diner die vlak bij zit. Daar eten we ons avondeten en dan gaan we weer naar het motel. We kijken CSI NY (hebben ze hier ook gelukkig) en proberen de toch avond een beetje door te trekken, maar om 20.00 valt dan echt het doek... Voor ons gevoel is het dan 3.00 's-nachts.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten